ทุ่งหญ้าที่มีสีเขียวชอุ่ม ท้องฟ้าที่ดูปลอดโปร่ง ทั้งโลกที่มีแต่ความสงบสุขอันยาวนาน บัดนี้กลับมีแต่ความหวาดกลัวจากผู้คนทุกหนทุกแห่ง เป็นที่รู้กันดีว่าพ่อมดผู้ที่ทะเยอทะยานผู้ที่ได้ชื่อว่า ลอร์ดโวลเดอมอร์ ได้ปรากฏตัวขึ้น ทำให้เหล่าพ่อมดแม่มดทั้งหลายต้องคอยหวาดกลัว หรือหวาดระแวงไปกับอำนาจของลอร์ดโวลเดอมอร์ ในสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งมีแต่ทุ่งหญ้าเขียวชอุ่ม มีต้นไม้ล้อมรอบ พร้อมกับสายน้ำที่ไหลเป็นลำธาร ณ ที่แห่งนี้มีเด็กชายอายุ ประมาณ 6 ขวบ ผู้ที่มีแววตาสีมรกตเป็นเอกลักษณ์ ใบหน้าที่เข้ารูปทำให้ดูไม่ออกว่าเป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง เด็กผู้นี้ชื่อว่า แฮร์รี่ พอตเตอร์
แฮร์รี่นั่งคิดทบทวนถึงความลำเอียงของผู้เป็นพ่อและแม่ ที่ไม่ว่าจะกี่ครั้ง กี่หน แฮร์รี่ก็สังเกตุได้ว่าพ่อและแม่ของเขานั้นไม่ได้สนใจว่าเค้าจะเป็นอย่างไร พ่อแม่มีแต่สนใจผู้ที่เป็นน้องของเขาคือ ฮาเวิร์ด พอตเตอร์ วัย 5 ขวบ แฮร์รี่นั่งคิดถึงเรื่องราวต่างๆมามากมายแต่ก็ไม่ค่อยได้สนใจอะไร เพราะแฮร์รี่รู้ว่าตนเองเป็นพี่จะต้องยอมเสียอะไรให้น้องอยู่แล้ว แฮร์รี่จึงไม่เคยคิดโทษจิน หรือพ่อแม่เลย แต่แฮร์รี่กับรักทั้งสามคนนี้มากขึ้น แม้ว่าบางครั้งแฮร์รี่จะรู้สึกน้อยใจไปบ้างก็ตาม เ
เมื่อแฮร์รี่คิดไปได้ไม่นาน ก็มีเสียงหนึ่งมารบกวนประสาทหูของแฮร์รี่ แฮร์รี่ได้ยินเสียงคนร้องครางอย่างกับทรมานอยู่ในพุ่มไม้ใกล้ๆ แฮร์รี่จึงรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่แห่งนั้นโดยไม่ได้ลังเลเลยซักนิด เมื่อไปถึงที่พุ่มไม้แห่งนั้น จุดกำเนิดของเสียง แฮร์รี่ก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังทรมานอยู่กับอะไรซักอย่าง แฮร์รี่เลยรีบเข้าไปช่วยเหลือโดยการถามไถ่
คุณอาเป็นอะไรไปครับแฮร์รี่ถามพร้อมกับพยายามหาสาเหตุที่ทำให้ผู้ชายคนนี้ทรมานเหมือนกำลังจะตาย เมื่อคิดว่าผู้ชายคนนี้กำลังจะตาย แฮร์รี่ก็ถึงกับร้องไห้ออกมาทันที ในเวลาไม่นานผู้ชายคนนั้นก็เอื้อมมือมาทางใบหน้าของแฮร์รี่พร้อมกับพูดอะไรบางอย่าง
เธอไม่กลัวชั้นหรอผู้ชายคนนั้นถาม แฮร์รี่ส่ายหัวในทันที
งั้นเรอะ เธอชั่งเป็นเด็กที่มีจิตใจดีงามอะไรอย่างนี้ ผู้ชายคนนั้นพูดพร้อมกับไอแค่กๆแฮร์รี่ตกใจรีบทำหน้าเป็นห่วงทันที ผู้ชายคนนั้นจึงยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับแฮร์รี่
ชั้น..ชื่อลอร์ดโวลเดอมอร์ หรือเธฮจะเรียกชั้นว่า คุณอาทอมก็ได้นะ ชั้นไม่เป็นไรมากหรอก แค่เป็นผลจากการที่ชั้นพยายามฝึกฝนเวทมนตร์ต้องห้ามเลยทำให้ชั้นเป็นแบบนี้ เพราะฉะนั้นไม่ต้องร้องไห้นะแฮร์รี่พยักหน้า พร้อมกับเอียงคอเล็กน้อยกับความงุนงงบางอย่าง
เวทมนตร์ต้องห้าม คุณอาทอมจะฝึกทำไมครับ คุณพ่อเคยบอกว่าผู้ที่ฝึกเวทมนตร์ต้องห้ามเป็นคนไม่ดี แต่ผมว่าคุณอาต้องเป็นคนดีผมเชื่ออย่างนั้นลอร์ดโวลเดอมอร์ยิ้มทันที ก่อนที่จะพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้แฮร์รี่เคลือบแคลงใจไปนาน
เมื่อเธอกลุ้มใจหรือเสียใจ ชั้นจะมารับเธอไปเป็นลูกบุญธรรมของชั้นอย่างแน่นอน และจะเลี้ยงดูเธอให้เป็นคนดี ซึ่งผิดกับตัวชั้นเอง ชั้นคงต้องไปแล้ว ลาก่อน แฮร์รี่ พอตเตอร์ลอร์ดโวลเดอมอร์พูดพร้อมกับส่งยิ้มเป็นครั้งสุดท้ายให้กับแฮร์รี่ก่อนที่จะหายตัวไป แฮร์รี่รู้สึกเกิดความอบอุ่น แต่ก็สงสัยว่าทั้งๆที่แฮร์รี่ยังไม่ได้พูดเลยว่าแฮร์รี่นั้นชื่อ แฮร์รี่ พอตเตอร์ แต่แฮร์รี่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากแค่คิดว่าเจอกับคุณอาใจดีเท่านั้น กว่าแฮร์รี่จะกลับถึงบ้านพระอาทิตย์ก็ตกดินแล้ว แฮร์รี่ไม่รู้ว่าจะเข้าบ้านดีหรือเปล่าเพราะกลัวจะโดนดุ แต่แฮร์รี่ก็ตัดสินใจว่าเข้าบ้านเป็นดีที่สุด
กลับมาแล้วครับแฮร์รี่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเดินไปรอบๆบ้าน แต่ก็ไร้วี่แววของผู้คนในบ้าน แฮร์รี่เดินเข้าไปในห้องครัวและก็ต้องพบกับกระดาษหนึ่งใบที่แปะติดกับโต๊ะเอาไว้ แฮร์รี่หยิบกระดาษขึ้นมาอ่านในนั้นมีข้อความว่า
แฮร์รี่ ลูกพ่อ พ่อกับแม่และจินจะไปเที่ยวสวนสนุกกันนะ
หวังว่าจะอยู่บ้านดีๆนะ แม่เค้าทำอาหารเราไว้แล้วอยู่ในตู้เย็นน่ะ
แค่เอามาอุ่นก็กินได้แล้ว คิดว่าดึกๆคงกลับนะ
เมื่อแฮร์รี่อ่านจบ แฮร์รี่ก็ต้องคิดอีกว่า ทำไมนะ ทำไมแฮร์รี่หายไปตั้งแต่เช้า แต่พ่อกับแม่กับไม่เคยที่จะสนว่าแฮร์รี่นั้นไปอยู่ที่ไหน เป็นอะไรหรือเปล่า แต่กลับไปเที่ยวกับจินได้ โดยที่ไม่คิดเลยว่าแฮร์รี่ก็อยากจะไปด้วย แฮร์รี่หยุดความคิดนั้นก่อนที่จะเดินไปที่ตู้เย็นพร้อมกับเอาโจ๊กกระป๋องออกมา แฮร์รี่เติมน้ำร้อนลงไปซัก 5 นาทีก่อนที่จะลงมือกินโจ๊กอย่างน้อยใจ
1 ชั่วโมงผ่านไป แฮร์รี่ก็ยังคงนั่งรอพ่อแม่และจินกลับมาบ้าน แต่ก็ไร้วี่แวว แฮร์รี่จึงตัดสินใจไปหยิบขนมจากตู้เย็นมากิน แล้วนั่งลงดูทีวีในห้องนั่งเล่น จนเมื่อเวลาผ่านไปอีก 3 ชั่วโมงแฮร์รี่ก็ได้หลับคาโซฟาพร้อมกับมีขนมอยู่บนโต๊ะ โทรทัศน์เปิดคาไว้ พร้อมกับขนมที่เกลื่อนพื้นเป็นบางจุดแต่ไม่ค่อยมากนัก
15 นาทีผ่านไป เจมส์ พอตเตอร์ กับ ลิลี่ พอตเตอร์ และจิน พอตเตอร์ได้กลับมาถึงบ้านเมื่อดึกมากแล้ว ลิลี่กำลังจะพาจินขึ้นนอนแต่จินกลับท้วงขึ้นมาก่อนว่า
พ่อครับ แม่ครับ แล้วพี่หล่ะ ป่านนี้คงนอนงอนอยู่แน่เลยจินพูดอย่างโกรธพ่อและแม่ที่ไม่ยอมรอพี่แฮร์รี่เลย
พ่อก็ว่างั้น แต่พ่อว่าแฮร์รี่คงขึ้นนอนแล้วมั้งเจมส์พูดอย่างสรุปเอาเอง แต่จินกลับพูดแย้งขึ้นมาอีก
แต่ผมได้ยินเสียงโทรทัศน์นะครับเจมส์จึงเงี่ยหูฟังและก็พบว่าเป็นดังจินว่า ทั้ง 3 คนจึงเดินไปห้องนั่งเล่น และก็พบกับสภาพห้องที่เกลื่อนไปด้วยขนมเล็กน้อย บนโต๊ะก็มีขนม โทรทัศน์ก็เปิดทิ้งเอาไว้ ลิลี่ดูจะโมโหมาก
แฮร์รี่ทำอย่างนี้ได้ยังไงน่ะลิลี่บ่นอย่างช่วยไม่ได้เมื่อเห็นสภาพของห้อง เจมส์รีบเข้าไปห้ามลิลี่ ก่อนที่จินจะพูดขึ้นมา
พ่อครับ แม่ครับ พี่แฮร์รี่หลับอยู่ครับจินว่าพร้อมยิ้มอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่ทั้งเจมส์และลิลี่เตรียมที่จะมาปลุกแฮร์รี่ให้ตื่นพร้อมกับสั่งสอนซักนิด แต่เมื่อเจมส์เดินเข้าไปปลุกแฮร์รี่ แต่หน้าแปลกที่แฮร์รี่ไม่ยอมตื่นซักที แถมใบหน้ายังแดงระเรื่อ เจมส์เริ่มสงสัย จึงเอามือไปแตะหน้าผากของแฮร์รี่พร้อมกับสะดุ้งด้วยความตกใจ
ลิลี่ตามหมอเร็ว แฮร์รี่ไม่สบายตัวร้อนจี๋เลยเจมส์พูดด้วยแววตาเศร้าๆ เค้าไม่หน้าปล่อยให้แฮร์รี่อยู๋ตัวคนเดียวเลย ลิลี่รีบไปโทรศัพท์ตามหมอมาทันที ในขณะที่เจมส์ก็รีบอุ้มแฮร์รี่ไปยังห้องของแฮร์รี่พร้อมกับวางแฮร์รี่นอนลงบเตียง ส่วนจินก็เป็นห่วงแฮร์รี่เป็นอย่างมาก ซักพักลิลี่ก็ขึ้นมาบนห้องนอนของแฮร์รี่
ลูกเป็นไงบ้างลิลี่ว่าอย่างร้อนใจ เจมส์ส่ายหน้าพร้อมกับเอามือวางบนหน้าผากของแฮร์รี่ ลิลี่เห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาหาแฮร์รี่ทันที
แฮร์รี่เป็นไงบ้างลูกแฮร์รี่ได้แต่ยิ้มแบบฝีนๆแต่ก็ดีใจที่พ่อแม่เป็นห่วงในตัวเค้าด้วย จินก็เหมือนกัน
หมอจะมาเมื่อไหร่ลิลี่เจมส์พูดขึ้นอย่างร้อนรน
เดี๋ยวก็มาแล้ว เอาหล่ะจิน ไปนอนได้แล้วลิลี่ว่าพร้อมกับพยายามลากจินไปนอน แต่จินกับยังดื้อดึงจะอยู่ต่อ
ไม่เอาผมจะอยู่ดูพี่ก่อนลิลี่รีบกระซิบบอกจินทันที
ที่แม่ไม่ให้อยู่ดูพี่เค้าเพราะแม่เป็นห่วงว่าลูกจะติดไข้พี่เค้านะลิลี่พูดอย่างอ่อนโยน
แล้วทำไมทีเวลาผมไม่สบายแม่ยังให้พี่ดูแลผมได้ แล้วอีกอย่างนะครับผมเป็นห่วงพี่ลิลี่ส่ายหน้าทันทีก่อนที่จะอธิบายให้จินฟัง
นั่นก็เพราะว่าพี่เค้าโตแล้ว แต่ลูกยังโตไม่พอร่างกายอาจจะรับไม่ไหวได้จินเบ้ปากทันที
ผมอายุห่างกับพี่ปีเดียวเองนะ แล้วอีกอย่างตอนนั้นพี่เค้าก็ดูแลผมจนเค้าป่วยแล้วทำไมพวกเราถึงแตกต่างกันหล่ะจินรีบท้วงลิลี่ทันที เจมส์และแฮร์รี่ได้ยินทุกประโยคที่ทั้ง 2 คนพูดกัน แต่แฮร์รี่กับรู้สึกมากขึ้นไปอีกว่าทำไมตัวเค้าและจินกลับแตกต่างกันเช่นนี้
ไม่เอาน่า จิน ไปนอนซะเจมส์พูดพร้อมส่งสายตาให้จินไปนอน จินจำใจค้องยอมก่อนที่จะบอกราตรีสวัสดิ์กับแฮร์รี่
แฮร์รี่ราตรีสวัสดิ์นะหายเร็วๆด้วนหล่ะแฮร์รี่ได้แต่ยิ้มตอบกลับไป และในเวลาไม่นานหมอก็เข้ามาตรวจอาการของแฮร์รี่พร้อมกับสั่งยาให้กับแฮร์รี่ก่อนที่จะเดินออกไปโดยมีเจมส์ไปส่งที่หน้าประตูบ้าน
กินยาแล้วนอนซะนะ แม่จะไปดูจินซะหน่อยลิลี่พูดพร้อมกับรีบจัดยารวบๆก่อนที่จะรีบวื่งออกไปหาจินเพราะรู้สึกจินจะนอนร้องไห้อยู่ เจมส์เดินเข้ามาพร้อมกับหอมที่หน้าผากของแฮร์รี่ก่อนที่จะพูดราตรีสวัสดิ์
ราตรีสวัสดิ์ลูก ฝันดีนะ พ่อคงอยู่เป็นเพื่อนไม่ได้เพราะตอนนี้จินร้องไห้งอแงงตอนกลงคืนอีกแล้วว่าแล้วเจมส์ก็เดินออกจากห้องอย่างเร่งด่วนเพื่อไปปลอบจิน ปล่อยให้แฮร์รี่น้อยใจกับการกระทำของทุกคน
